Feestreis!

Hij was er echt klaar voor, zei hij. En in dit geval was dat ook écht zo. Klaar om op reis te gaan. Te ziek om hier te blijven en dus was de oplossing nabij door een begripvolle huisarts die hem op weg zou helpen naar die onbekende bestemming. Het regelen van de uitvaart was nog wel een ander dingetje. Hij was er zeer uitgesproken over; het moest namelijk een gezellig feestje worden...

Onvergetelijk...

Nou, ga daar maar aanstaan… Zo jong nog, zo midden in het leven, zo onbegrijpelijk en zo oneerlijk. Het greep me naar de keel maar tegelijkertijd voelde ik me bijzonder vereerd dat ik hieraan mocht bijdragen; vormgeven aan dat bijzondere en onvergetelijke feestje. En een feestje werd het! Met mooie muziek. Met woorden recht uit het hart. Met beelden, die voor altijd op ons netvlies zullen blijven branden. En met gewuif. Met heel veel witte zakdoeken.

Uitwuiven...

“Ik geef me dan toch echt over”, zo zei hij mij. Dus hoe mooi zou dan een witte zakdoek zijn als symbool van zijn overgave en als teken van afscheid. En zo werd hij uitgewuifd met talloze witte zakdoeken door de hechte haag van familie en vrienden, terwijl de rouwauto hem steeds verder meenam, op reis. Ik keek ernaar en dacht aan de woorden die hij tijdens de voorbereiding schaterlachend tegen me zei: “Zo, en als ze dan nog eens snotteren met die witte zakdoek, dan zullen ze altijd aan me denken…”

Mooie feestreis...

De rouwauto verdween langzaam uit het zicht. Zijn moeder draaide zich om, keek mij aan en wuifde me toe met haar witte zakdoek terwijl ze zei: ‘Arie, wat een mooie feestreis voor mijn zoon, dank je wel.’ En ik? Ik draaide me om. Pakte mijn zakdoek. Een witte. Ik moest snotteren en dacht aan hem.

Uw internetbrowser is verouderd.

Voor een goede weergave is een recente versie van uw browser vereist. U kunt uw browser vernieuwen door de nieuwste versie te downloaden en te installeren.