Kippenvel dus… d’r uit, d’r henne!

Tien over twee, midden in de nacht. De telefoon gaat. Als ik opneem, hoor ik twijfelend: ”Ik denk toch dat ie nog leeft hoor, hij krijgt kippenvel...” Het is duidelijk, mijn hulp is nodig. Iemand belt je niet zomaar midden in de nacht, dus 'D’r uit, d’r henne’. “Zet de koffie maar aan, ik kom eraan,” zeg ik nog door de telefoon, terwijl ik uit bed spring.

Reactie

Natuurlijk had ik gewoon thuis kunnen blijven en over de telefoon kunnen uitleggen dat het geen kippenvel was, maar een reactie op het ietwat terugtrekken van de huid. Toch besluit ik naar deze nabestaande toe te rijden. Het klonk immers alsof ze nu echt gezelschap nodig heeft! Kus dus aan mijn lief, die gewoon lekker doorslaapt en maar heel vaag iets merkt van mijn plotselinge nachtelijke vertrek.

Ontzorgen

Ik tref een huilende echtgenote aan. Ontdaan door wat ze dacht gezien te hebben. Logisch ook dat je in de war bent als je denkt dat je man toch nog leeft... Paniek in de tent dus en ik ben blij dat ik dat goed ingeschat heb. We drinken samen een bakkie koffie en zitten bij haar man die ze zo liefhad. Midden in de stilte van de nacht, eigenlijk heel mooi. Het voelt goed om haar gerust te stellen en te ontzorgen.

Kippenvel...

Na een uurtje weer thuis. Ik kruip zachtjes mijn bedje in zodat mijn partner lekker door kan knorren. ”Wat was dat?” hoor ik opeens slaapdronken. “Och”, zeg ik, “Effe een overledene checken, slaap maar lekker door.” Mijn vriend draait zich om en ik kruip lekker dichtbij. Dit keer is hij daar echter een stuk minder blij mee... “Nondepie, kouwe pootjes….ik krijg er kippenvel van.”

Uw internetbrowser is verouderd.

Voor een goede weergave is een recente versie van uw browser vereist. U kunt uw browser vernieuwen door de nieuwste versie te downloaden en te installeren.